Yirminci yüzyıl Fransız repertuvarının belirgin bir niteliği vardır: aynı eser içinde birbirine hiç benzemeyen karakterler yan yana durur.
Francis Poulenc'in 1962 tarihli klarnet sonatı bunun en tanınan örneğidir. Hızlı bölümlerde hafif ve alaycı bir söyleyiş, yavaş bölümde ise ağır bir anlatım vardır.
İcracı açısından güçlük teknikte değil, geçişlerdedir. İki karakter arasında geçiş çoğu zaman bir ölçü içinde olur ve hazırlık süresi yoktur.
Birinci araç artikülasyondur. Hafif karakter kısa ve az vurgulu bir söyleyiş, ağır karakter uzun ve bağlı bir çizgi ister.
İkinci araç tondur. Aynı register içinde bile ağız içi ayarıyla belirgin renk farkı üretilebilir; bu fark karakteri taşır.
Üçüncü araç zamanlamadır. Hafif bölümlerde ritim kesin, ağır bölümlerde esnek olur.
En sık yapılan hata her şeyi tek bir ciddiyetle çalmaktır; bu yazıda ölçülü ve düz bir icra eksik duyulur. Çalışma yöntemi olarak her bölümün karakteri önce bir cümleyle tanımlanır, sonra teknik kararlar bu tanıma göre verilir. Derslerimizde yirminci yüzyıl Fransız repertuvarı, karakter tanımı ve artikülasyon kararlarıyla birlikte çalışılır.