Klarnet repertuvarının merkezinde tek bir eser vardır: Mozart'ın 1791 tarihli klarnet konçertosu. Bestecinin son tamamladığı büyük ölçekli eserlerden biridir.
Eserin bu kadar merkezî olmasının nedeni yalnızca müzikal değeri değildir.
Birincisi, klarnetin bütün ses aralığını kullanır. Pes bölgenin koyu rengi ile üst bölgenin parlaklığı aynı cümle içinde yan yana gelir; bu, çalgının kimliğini doğrudan tanımlar.
İkincisi, teknik gösteriden çok cümleleme ister. Hızlı pasajlar vardır ama eser bir virtüözite gösterisi değildir; asıl güçlük uzun hatları taşımaktır.
Üçüncüsü, nefes planlaması gerektirir. Cümleler uzundur ve nefes noktaları yazılı değildir; icracı bunları kendi kararıyla belirler.
Dördüncüsü, orta bölüm neredeyse tamamen ton ve entonasyon üzerine kuruludur. Süsleme azdır, saklanacak yer yoktur.
Bu nedenle eser bir sınav ölçütü haline gelmiştir: teknik değil, olgunluk ölçer. Çalışma sırası genellikle şudur: önce orta bölüm, sonra birinci bölüm, en son final. Derslerimizde bu konçerto, nefes planlaması ve entonasyon denetimi güvenli hale geldikten sonra programa girer.