Mozart'ın konçertosu bugün kullanılan standart klarnet için yazılmamıştır. Dönemin icracısı Anton Stadler için, alt bölgesi birkaç ses daha aşağı uzatılmış bir çalgı düşünülmüştür.
Bu ayrıntı akademik bir dipnot değildir; eserin bazı pasajlarını doğrudan etkiler.
Özgün yazıda alt bölgeye inen hatlar, standart klarnette çalınamadığı için bir oktav yukarı taşınır. Bu taşımalar melodik çizgiyi kırar ve bestecinin kurduğu kontrastı zayıflatır.
Yirminci yüzyılda özgün çalgının yeniden yapılmasıyla bu pasajlar yazıldığı biçimiyle duyulabilir hale geldi. Kursiyer açısından buradan çıkan ders daha geneldir: bir eser her zaman bugünkü çalgı için yazılmamıştır.
Bu bilgi icrada iki şeyi değiştirir. Birincisi, taşınmış pasajların neden garip durduğu anlaşılır ve icracı bunları bilinçli olarak yumuşatır.
İkincisi, dönemin ses dengesi hakkında fikir verir; özgün çalgı bugünkünden daha ince ve daha az güçlü bir sese sahipti. Bu nedenle eserin dinamik ölçeği bugünkü sınırlarla değil, dönemin ölçeğiyle düşünülür. Derslerimizde repertuvar çalışması, eserin yazıldığı çalgı ve dönem koşullarıyla birlikte anlatılır.